یک بغل آینه
لازمۀ منزل نو
یک بغل آینه و
جفتکی شمعدانیست .
گر چه این « جفتک » من
نقش لبخند به لبهای تو زد
لکن آن باغ رخت
پیش از این نیز پر از غنچۀ عطر آگین بود .
این بگفتم که بگویم :
که این منزل نو
شرط تملیک ندارد به خدا .
نامۀ بیع مباهی است میان من و مشروط « بیان » .
بعد از این عرض سلام
میروم اصل کلام :
حیف از این منزل تنهایی نو
بی نصیب از تب شیدایی تو
پس بر آرم مطلبی از نامه ات
تر کنم لب را به آن پیمانه ات
ماجرای دشت و آهو و مغان
پیش از اینم داده بودی ارمغان
ای بسا
« یاد یار مهربان آید همی »
آن « سهیل » اش نزد قطب جاودان آید همی
و این
همان یک بغل آینۀ منزل نوست :
« می خواستم متنی بنویسم
به زبانی قلنبه تر !
و شاید شعر گونه تر
تا چنگی با سخنان شیرین به دلت بزنم
و خیلی باوقار
که لایق دلشدۀ تو بودن باشد حرف بزنم .
اما مگر چه اشکالی دارد
که جوری بنویسم
که معلوم شود
خودم هستم .
وقتی که دارم با تو رودر رو حرف میزنم
زبانم میپیچد ، صدایم گاهی میلرزد
و گاهی کلمات را گم میکنم
و ضایع تر اینکه لهجه ام را هم همیشه بین حرفهایم حس میکنی .
اصلا میدانی چیست ؟
بگذار همه بدانند که من از پشت خیلی کوهها آمده ام
تا به پیش تو رسیده ام
از آنجا تا تنهایی تو .....
مثلا همین کوه سبلان
کم کوهی که نیست
همانجایی که تو بیشتر از سهند زیبا
وقارش را حس کرده ای
و پنج بار آن را فتح کرده ای .
همانجا که تو سالها رفتی و سیر نشدی
و مادرت هر بار از نگرانی هایش کم نشد که هیچ
بیشتر هم شد .
راستی تو مطمئنی که مادرت نگران جک و جانورهای وحشی کوه بود ؟
شاید حضور مرا در سالهای بعد حس میکرده که نگرانت میشد .
آخر خودت که میدانی
مادرها زود همه چیز را حس میکنند !
بگذار از این پس هم همه نگران باشند
خیلی هم عالیست
زیرا که من یک دخترم
و به اندازۀ زمخت بودن غرور تو ؛ ظریف و ....
و راحت تر بگویم
که من
در کمال روشنفکری
دنیا را روی سر کسی که
به تو بیشتر از یک رویا و خیال بیندیشد ، خراب میکنم .
همین . »
زیتون . م